Ratunku!

Starsza wyje. Młodsza ryczy.

Muszę się napić.

Melisy...

Przerwa

Bo Tata podkrada mi komputer w każdej wolnej chwili i gra w czołgi. Ewentualnie w samoloty. A ja nie mam gdzie pisać i mózg mi eksploduje z nadmiaru pomysłów. Już teraz nie wiem jak się skupić, bo mam w głowie trzy posty układane regularnie i powtarzane podczas każdego karmienia.

Dziś pierwszy dzień kolejnego tygodnia. Jutro kończymy pierwszy miesiąc razem. W komplecie. Czas mija i to zdecydowanie za szybko.

Zachłysnęliśmy się rodzinnym szczęściem i tak sobie siedzimy w tej naszej bańce. Mama, Tata i dwie Córki. Czy ktoś mógłby wymyśleć bardziej idealne połączenie? Nasza Rodzina jest kompletna. Jest pięknie. Drugie dziecko pokazuje ile rzeczy umyka przy pierwszym. Nie powiem, że pierwsze wychowuje się gorzej czy lepiej od drugiego. Jest inaczej, jest większa świadomość wszystkiego - od karmienia do kąpania. A nawet Pan Tata powiedział mi ostatnio, że bardziej czuje się ojcem teraz, niż 4 lata temu, kiedy urodził się Starszak. I ja mogę powiedzieć to samo. Nie, żebym czuła się ojcem;) ale Matką, tak. I to jest takie.. no, fajne.

Patrzę na te włochate uszy i przypominam sobie, jak moja mama mówiła, że ja też takie miałam po urodzeniu. Dotykam jeszcze poskładanej główki, gdzie każdy szew jest jeszcze wyraźnie zaznaczony, i każdy z nich pomógł Ci przedostać się do nas, do naszego świata. Karmię i kciukiem głaszczę mały nosek, a Ty przymykasz oczka i sapiesz "mamo, daj spokój, ja tu jem". Patrzę na rączki zaciśnięte w piąstki i stópki, z których już nie schodzi skóra. Wypukły pępek, jak u Starszej. I ta niechęć do smarowania po kąpieli - to już chyba u nas rodzinne. Wącham karczek z fałdką skóry i nie mogę przestać. Dlaczego noworodki tak pachną? Tak nie pachnie nic innego na świecie. Można się uzależnić. Miziam policzek - czemu, córko się do mnie nie uśmiechniesz? Rozdajesz uśmiechy tacie i siostrze, a ja to tylko cyc i cyc, przyznaj się, że tak jest. Wodzisz oczami za mną z tego właśnie powodu. Leżysz na brzuchu i zaczynasz podnosić głowę - umiesz już obrócić z prawej na lewą. Potrafisz leżeć i gadać po swojemu, by po chwili zamknąć ciągle jeszcze granatowe oczka i zasnąć. Wyglądasz tak jak mała żaba. Choć już nie jesteś taka mała! Nagle urosłaś, a z dnia na dzień spacerowa czapka okazała się ciasna! Jak do tego doszło? Nazywam Cię trollem, ale tak naprawdę to jesteś dla mnie najpiękniejsza na świecie. Tak jak i Twoja Siostra. 

Co drugi dzień

Zaryzykuję stwierdzenie, że moja młodsza córka funkcjonuje w takim właśnie systemie - na dwie zmiany. Co drugi dzień będę ładnie jeść i długo spać. W nocy kimała już przed 22:00, następne cycowanie i przewijanie o 4:00, i kolejne o 8:00. Takie nocki to ja lubię.

A starsza wczoraj pomagała w kąpieli, zdrowiutka, wesolutka, no a dziś obudziła się kaszląca, kichająca i wyjąca. Zobaczymy czy i co z tego wyniknie.

Tata wraca do pracy

Tata dziś zakończył urlop urlop - i wrócił do pracy. A właściwie to zaczął zupełnie nową pracę. Cały luty byliśmy razem w domu - najpierw 11 dni oczekując narodzin Drugiej Córki, a potem kolejne już wszyscy w komplecie. Minęło bardzo szybko. Za szybko, oczywiście.

Dziś po kolejnej dziwnej nocy, kiedy to najmłodsze po nocnym karmieniu o 4:00 nie za bardzo wykazywało ochotę na dalsze spanie, po śnie drzemkowo-przerywanym ok.9:00 wstałam z łóżka, a w mieszkaniu cicho, pusto, Starszak w przedszkolu, Tata w nowej pracy. Zobaczyłam tylko zaparzoną inkę czekającą na mnie na blacie w kuchni. I tak oto zostałyśmy same.

Młoda po kolejnym cycowaniu zakończyła swą teoretycznie najdłuższą dzienną 3godzinną drzemkę po 45 minutach. Zdążyłam zjeść kanapkę, wysikać się, ugotować kompot z jabłek. Ech. No, ale cóż zastaję w łóżeczku? Czy te oczy mogą kłamać? "Mamo, po co ci prysznic, skoro masz mnie?" <3 

Czterolatki to straszne beksy

Arrrghhhh... Olga pobiła dziś rekord w długości wycia - od placu zabaw w parku do mostka przy naszym osiedlu. Oczywiście była to mała-wielka dziecięca tragedia, na tyle duża, że nie mogła sobie poradzić z uspokojeniem się. Takie akcje są niestety dość popularne odkąd zdmuchnęła magiczne 4 świeczki na torcie. A to kredka za mało czerwona, a to jak jej nie pozwolimy zjeść biszkopta to ona nas już nigdy nie będzie lubić, a to nie zje już nigdy ("nigdy" to słowo klucz) zupy, bo każemy umyć ręce. Owe "nigdy" wzięło swój początek podczas listopadowego wypadu do znajomych w Finlandii - powiedziała wtedy do swojej fińskiej bliźniaczki "jeśli natychmiast nie zamkniesz tych drzwi to ja już nigdy do ciebie nie przylecę!". Taki czterolatek, o. Foszki na tapecie.

Ale nie było aż tak foszasto przez cały dzień. Było też sentymentalnie. Matka od pierwszej ciąży wzrusza się nawet na reklamie papieru toaletowego, ale dziś sprawa dotyczyła piosenki z przedszkola. Dość znana "Hej, biały walczyk, hop, hop, hop zając na śniegu znaczy trop, zając na śniegu pomyka, a my tańczymy walczyka" - mój Starszak mi ją dzisiaj zaśpiewał. A mi stanął przed oczami obraz MNIE z czasów przedszkolnych, mnie śpiewającej tą piosenkę razem z moją ukochaną babcią, nawiasem mówiąc przedszkolanką. Ten obraz sprzed 25 lat wywołał taką falę wzruszenia, że dobrze, że szłam w okularach przeciwsłonecznych, bo od razu zalałam się łzami. Przecież to było tak niedawno! Niemalże wczoraj... A teraz idę ulicą z dwoma córkami i starsza mi śpiewa... Olga jeszcze nie rozumie moich akcji wzruszeniowych. Kiedyś oglądałyśmy razem "Króla Lwa" i jak się popłakałam to ona się zaśmiała i powiedziała, że jestem niepoważna, heh;)

Ku przestrodze

Nie jedz, Matko, schabowego. Ten smaczny kawał mięcha mimo wszystko nie jest wart Twojej nieprzespanej nocy.

Ciepło!

Marzec - czy to oznacza już wiosnę? A gdzie była zima? Wrocław wiosenny od jesieni niemalże. Nie chcemy śniegu w kwietniu...

Dziś była cudowna pogoda. Słonko grzało, wróble ćwierkały, niebo niebieskie - nic tylko wsiąść na rower i ruszyć na przygody! Starszak ruszył, reszta familii powłóczyła nogami za małą rowerzystką. Matka opatuliła cycki, co by tym razem nic nie zawiało, ojciec zamotał najmłodsze w chuście i tak oto wyruszyliśmy spacerowym tempem do... sklepu po dżem;) Jakże to była emocjonująca wyprawa. Gleba z roweru zaliczona przez Starszaka, Młodsze przebudzone podziwia okolice jednym okiem zza chusty, powietrze pachnie, słonko grzeje w plecki, ach! Czuć pozytywne wibracje w powietrzu!